Carrilho en Vrede Quo Vadis?          Aan de titels is de weg niet herkenbaar. De bewegwijzering moet van het werk zelf komen. Nelson Carrilho en Anton Vrede hebben nieuw werk tentoongesteld in Gallery 86 in de Trompstraat in Punda. Beide zijn, hoewel ze al lang in Nederland wonen en werken, welbekend op Curaçao, hun geboorte-eiland. Anton Vrede exposeerde in het Plaza Hotel, het Curaçaose Museum en in Gallery 86, en ook Nelson Carrilho heeft de laatste jaren meermalen van zijn werk op Curaçao laten zien.          Nelson Carrilho is beeldhouwer en toont tien bronzen sculpturen op deze expositie. Carrilho heeft in Nederland vooral bekendheid gekregen met zijn Mama Baranka (Moeder Rots). Later kwam daar het beeld in het Westerpark (Amsterdam) bij: Dragers van Verre, dat een beeld geeft van de vele immigranten, die daar, vreedzaam, samenleven in die buurt.	Carrilho: Uit de serie 'Quo vadis' 1993
	Verschillende van de voorstudies van 'Dragers van Verre' heeft Nelson Carrilho bij vorige exposities op Curaçao laten zien. De sculpturen die hij deze keer tentoonstelt, zijn in diezelfde stijl ontwikkeld, hoewel de dragende element afgenomen is. De reis echter is gebleven. Volgens Carrilho zelf is zijn nieuwe werk meer Afrikaans, is hij nu meer onderhevig aan andere invloeden. Carrilho is, evenals Vrede, al heel jong van Curaçao naar Nederland gegaan en heeft zijn opleiding helemaal daar gevolgd. Nederland is ook de plaats waar hij werkt. Maar zijn afkomst blijft meespelen. Hij is nog steeds op zoek, op zoek naar een eigen identiteit.          De laatste jaren reist hij veel. Vorig jaar heeft hij een tocht gemaakt naar verschillende eilanden van het Caribisch Gebied, waarover de Amigoe berichtte. Het afgelopen jaar is hij in Europa rondgetrokken, waarbij vooral Spanje indruk op hem maakte. In Spanje heeft hij veel kerken bezocht en pas toen begreep hij de grote invloed van het Christendom op Curaçao. Nu maakt hij plannen voor een reis naar Portugal om daar de oorsprong van de invloed van de (Portugese) joden op Curaçao terug te vinden.
	Die reizen weerspiegelen zich in zijn nieuwe beelden. Ze geven de wereld weer, op reis met een boot vliegtuig of te voet. De vissen geven de tochten overzee weer, maar - door Nel Casimiri- zijn natuurlijk tevens het Christussymbool. Daarbovenop balanceert de mens. Hij kijkt naar boven en tracht een evenwicht te vinden, Wie is hij? Waar gaat hij naar toe?          Nelson Carrilho kan zijn beelden met prachtige verhalen omringen. De symboliek is duidelijk uitgedacht en beredeneerd. Soms stapelt hij alles op elkaar: de voeten, de boot, het vliegtuig, de kar, vissen en vogels met daarbovenop in wankel evenwicht de mens. Soms ook is hij soberder, worden slechts enkele van de symbolen gebruikt. Het lijkt wel of ze in dat geval een duidelijker taal spreken, meer indruk maken. Vooral de stroeve kar, getrokken door een snelle vis, is prachtig, evenals het grote middenbeeld, waar een mens en een vogel een evenwicht uitwisselen.          Anton Vrede werkt veel intuïtiever. Hij heeft geen verhaal klaar. Hij vertelt zelfs dat zijn schilderijen die uitnodigen om het verhaal na te vertellen, of om zelf een verhaal van te maken, niet vertellend zijn. Het gaat om de kleur, om de beweging, en ja, ook om de dieren. Daarmee logenstraft hij de inleiding van Irene van Herksen die juist op het verhalen element de nadrukt legt. Toch denk ik dat beiden gelijk hebben. Voor de kunstenaar is het verhaal niet belangrijk, het verhaal vertelt zichzelf, of hij wil of niet. Net als dat gebeurde met de symbolen van vele oude en nieuwe culturen en religies.	Carrilho:
	Overal worden dieren als symbool gebruikt. Daarna gaan die dieren een eigen leven leiden. De toeschouwers, of de gelovigen, leven met die dieren, kennen ze ook uit andere situaties en bouwen een, nieuw, verhaal op, een verhaal dat doorverteld wordt en later weer door andere kunstenaars gebruikt kan worden.          Voor Anton Vrede zijn zijn beesten in de eerste plaats beweging en kleur. De vorm van de dieren - of liever zijn vorm van zijn dieren - geven vaart aan het schilderij. De rode flamingo's aan weerszijden van genietende, spinnende poes, kunnen met hun kronkelnekken elke beweging mogelijk maken. De compositie is in evenwicht al is er geen moment zonder beweging. Vogels, vissen, hazen, ze springen en dansen over zijn doeken. Alles is mogelijk, er is geen ruzie, iedereen geniet, een koe zweeft met vier poten naar voor en achteren gestrekt door de lucht. En vindt het heerlijk. Een dolfijn, een luipaard en twee flamingo's leven in vrede samen, olifanten en vissen in een woonomgeving. Het is een kleurrijke en vrolijke wereld.          Mensen worden niet vergeten, al zijn ze wat overtollig. Op de twee gouaches 17 en 18, is de mens de toeschouwer, is de mens de enige wezen zonder beweging. De mens mediteert, ziet toe, is slechts zijdelings betrokken.          Anton Vrede exposeert olieverfschilderijen en gouaches vol kleur en beweging, er hangen wat zeefdrukken en ook twee tekeningen op Japans papier. Die twee vallen buiten de rest van de serie. Allereerst door het materiaal. Japans papier is fragiel, en de structuur speelt mee in de tekening. Op de achtergrond van de groen en bruinrode vissenwarreling is een gezicht waarneembaar, een sigaret in de mond, kijkend, betrokken, maar slechts waarnemer. Hij zwemt niet mee, maar geniet wel van zijn wereld.          Anton Vrede woont ook al heel lang in Nederland. De zoektocht naar zijn eigen identiteit is voor hem voorbij. Hij is die hij is, vertelde hij en hij voelt zich daar goed bij. Dat welbevinden is terug te vinden in zijn schilderijen.          De expositie van Nelson Carrilho en Anton Vrede is te bezichtigen in Gallery 86 tot en met 25 oktober 1993.
	Contact Nelson Carrilho                     If you did not enter this page through the main page Go to the main Page